pnbsp;img align=textTop src=http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2009/04/436347_orig.jpg border=0 hspace=0 complete=true //ppسیزده به در یا روز طبیعت پایانی بر نوروز است که در آن ایرانیان به دل طبیعت پناه می برند اما گاه شاهد هجوم بی رحمانه و تخریب گر به طبیعت هستیم که حاکی از بی توجهی محدود شهروندانی به مفهوم واقعی آئینهای باستانی چون سیزده به در است./ppspan class=news_body id=Newsdetails2_lblBody innerhtml=html /span/ppبه گزارشnbsp;مهر، پناه بردن به دل طبیعت، فرهنگی تاریخی برای مردم ایران است کهnbsp;ریشه در باورهاnbsp;و آئین هایnbsp;باستانی مردم این خاک دارد. ورود مردم به دشتهای سبز و تپه های پر گل بهاری، پناه گرفتن در سایه سار جنگلها و خنکایnbsp;دریاچه ها و رودخانه ها، سنتی کهن است که همواره نشانگر احترام عمیق ایرانیان به طبیعت است./ppطبق آنچه در کتابها و بر اساس تحقیقات درباره نوروزnbsp;آمده استnbsp;quot;سیزده به درquot; در حقیقتnbsp;پایان آیینهایnbsp;نوروزی است که در آن نحسی روز سیزدهnbsp;با ترک شهر و دیار وnbsp;رفتن به دامنnbsp;طبیعتnbsp;دور ریخته می شودnbsp;و این روز به خوشی در طبیعتnbsp;سپری می شود./ppبا این حال در عصر حاضر، به دلیل آنچه باورهای سنتی و تاریخی به درستی و سادگی برای مردم و نسلهای تازه توضیح داده نشده اندnbsp;پاسداشت آئینهای تاریخی، منجر به بروز آسیبهای جدی به محیط پیرامون می شود.nbsp;/ppتخریبnbsp;طبیعت به شکلهای مختلف در آئین سیزده به در و بر خلاف آنچه احترام به طبیعت نام نهاده می شودnbsp;از مهمترین دغدغه های علاقمندان به محیط زیست و طبیعت است. با این همه در چنین روزی بیشترین حجم زباله های تولید شدهnbsp;از طرف مردم در دامن طبیعت رها می شود و سرشاخه درختان شکسته و گاهی به آتش کشیده می شود./ppبه نظر می رسد توجه به مفاهمیم عمیق و غنای تاریخی این گونه آئینها به سادگی نادیده گرفته شده و حفظ طبیعت مورد تاکید قرار نمی گیرد که همین امر موجب تخریب گسترده ای به محیط زیبای پیرامون ما می شود./pdivدر این روز مسئولان و علاقمندان به طبیعت با تذکراتی مانندnbsp;روشن نکردن آتش، نبستن طناب به شاخه های درختان، دور نریختن زباله ها و… بر عدم تخریب فضای سبز تاکید می کنند اما گاهی در این زمینه شاهد خلاف این موارد هستیم و محیط زیست را صدمه دیده رها می کنیم./divdivnbsp;nbsp;/divdivدر بسیاری از باورها و تحقیقات مستند در مورد روزnbsp;سیزده فروردین به نحسی روزnbsp;سیزدهم اشاره شده است که نظر می رسد quot;سیزده به درquot; نمی تواند بی ارتباط با جایگاه عدد سیزده در فرهنگ و باورعامیانه مردم ایران باشد بنابراین تنها راه دوری از نحسی را در پناه بردن به طبیعت به عنوان تنها مامن حیات جستجوnbsp;کرده اند./divdivbr /هر چند گروهی از صاحبنظران و حتی بسیاری از کسانی که آن را به عنوان یک آیین کهن ملی اجرا می کنند با این باور که تمامی روزها در فرهنگ ایران باستان مقدس و قابل احترام هستند نحسی سیزده و وجود چنین چیزی را در ایران باستان رد می کنند ولی بسیاری از مردم با توجه به باورهای عامه (به عنوان جزء لاینفک فرهنگ عامه) عدد سیزده را نامبارک و نحسی می دانند.nbsp;/divdivdivعلامه عباسعلی کیوان در کتاب کیوان نامه اشnbsp;درباره نحسی سیزده بدر می نویسد: quot;روز سیزده به در جایز نبود برای دید و بازدید به خانه ای رفت، هم صاحبخانه به فال بد می گرفت و می گفت نحوست را به خانه من آوردند و هم رونده. چرا که نمی خواست مبتلا به نحوست آن خانه شود. روز سیزده باید به صحرا رفت. زیرا آنچه بلا در این سال بیاید، در آن روز مقدور و تقسیم می شود. پس خوب است ما در شهر و خانه خود نباشیم، شاید در تقسیم بلا، فراموش شده و از قلم بیفتیم.quot;/divdivnbsp;/divdivبا این حال اینnbsp;آئین تنها مختص ایران و ایرانیان نیست، بلکه نحوست عدد سیزده موضوعی است که از دیر باز در فرهنگ های کهن مطرح بوده است و در اکثر آنها، هرچه عدد هفت مقدس و مبارک است، در مقابل، سیزده به عنوان عددی نحس و نامبارک شناخته شده است که به نظر می رسد تقارن برخی حوادث ناگوار با عدد سیزده در این فرهنگ ها زمینه ساز ذهنیتی منفی و اضطرابی همگانی از آن شده است./divdivnbsp;/divdivنقل است quot;در دوران اساطیری و تاریخی در روز سیزدهم سال نو زلزله سهمگین و خوف انگیزی جهان را در هم پیچیده و زمینه ساز این باور در اندیشه مردم شد که در هر چند هزار سال یک بار در همین هنگام سال، بلایی آسمانی فرا خواهد رسید. از این رو مردم همه ساله به هنگام روز سیزدهم فروردین ماه منتظر زمین لرزه ای سهمگین بوده اند و به همین دلیل خانمان خود را رها کرده و در زیر سقف و بام نمی ماندند تا اگر زمین لرزه ای فرا رسد از آسیب در امان باشند و بدین ترتیب رفته رفته روز سیزدهم سال و درپی آن عدد سیزده نحس شمرده شد و ترس و وحشتی روانی برای تمام مردم روی زمین پدید آورد./divdivnbsp;/divdivبرخی از پژوهشگران در تأیید این مسئله عقیده دارند مفهوم ناخجستگی روز سیزده فروردین در نخستین سال رصد زرتشت پدید آمد که سیزده فروردین با روز سیزدهم ماه قمری همان سال یکی شد و آفتاب و ماه در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. منجمان این روز خاص استثنایی را نحس خواندند و گفتند مردم از خانه ها خارج شوند و به صحرا بروند تا نحوست این روز را در بیابان به در کنند./divdivnbsp;/divdivنکته مهم در اینجا باور مردم به نحسی سیزده یا عدم نحسی آن نیست. چیزی که بیش از اندازه در روز طبیعت اهمیت دارند توجه به نام این روز است. سیزده به در روز پاسداشت طبیعت است نه تخریب آن. بنابراین فردا همزمان با روز طبیعت در حفظ آن کوشا باشیم./div/div
Popularity: 1%
