یکی دو سال پیش، وقتی که LOST (گمشدگان) در ایران هم مثل همه جای دنیا فراگیر شده بود، دنبالش نکردم و نخواستم ببینم. راستش فیلم دیدن را بیشتر دوست داشتم و فکر نمیکردم دیدن سریالی که زمانی از شبکهای آمریکایی پخش شده و حالا روی دی وی دی و با زیرنویس فارسی در اختیار ما قرار گرفته لطفی داشته باشد. اما همین چند وقت پیش که فصلهای آخرش هم آمد و بالاخره مشتاقان بیشمار Lost دیدند که این داستان عجیب چگونه سرانجامی دارد، قسمت های اولیهاش را دیدم و مثل خیلیهای دیگر من هم گرفتارش شدم. همه چیز به طرزی شگفتانگیز تأثیرگذار و جذاب است. داستان به قدری آدم را درگیر میکند که دوست داری به ذهن نویسندگان خلاق چنین داستانی نفوذ کنی تا بفهمی چگونه فکر میکنند که میتوانند همچه فیلمنامهای بنویسند.
تفاوت ما با بیننده امریکایی که سریال را در زمان پخش از شبکه ABC دیده این است که لازم نیست یک هفته یا چند روز منتظر باشیم تا ببینیم چه بلایی سر شخصیتها آمده. ما میتوانیم چند قسمت را پشت سر هم ببینیم. با اینحال میزان تعلیق و غیرقابل پیشبینی بودن سریال به قدری است که در فاصله تعویض دی وی دی هم آدم دچار هیجان میشود! و چقدر فاصله هست میان سریالسازی در این سطح و سریالسازی صداوسیمای معظم ما که بودجه عمومی را حرام سریال های مزخرفی چون یوسف پیامبر میکنند و کلی هم ادعا دارند که سریال تأثیرگذار ساختهاند. درباره شاهکاری مثل Lost بازهم سر فرصت مینویسم.
Popularity: 2%
