پدرام رضایی زاده نوشته است :
هوشنگ گلشیری شاعر را بعضی شاید نشناسند؛ از این بعضی، سهم هم سن و سالهای من بیشتر است احتمالا، که به چیزی جز آنچه در کتابخانهها و کتابفروشیها دیدهاند، دسترسی نداشتهاند. آنچه میخوانید آبان ماه ۱۳۴۶- با همین رسمالخط – در ماهنامهی پیام نوین منتشر شده است.
قناری من
چه سالهاییست
تو را که دیگر نیست
امیدِ بال گشودن در آبی ِ آن دور
مرا که بی قفسی حتی
تمام ِ سال از این کوچهباغ میگذرم
قناری من
بهانه را که بمانیم دور از آن آبی
بخوان بخوان که مرا خود بهانه خواندنهاست
که لانه سازی این مرغ در گذرگه این باد
و زندهرود که جاری است تا دل مرداب.
مرتبط:
- ببر و برف، یادداشتی از مهدی یزدانی خرم: با افتخار برای محمد قوچانی و رفقای نویسنده ام. با همه ی خون قلبم، بازمی گردم به جاده…
Popularity: unranked
